O nas

Kilka słów…

Pradzieje szkolnictwa Siemianowic Śląskich wiążą się z niemiecką szkołą urzędniczą założoną w 1867 r. Rozbudowa sieci szkół i ich losy splatały się z konfliktami etnicznymi i politycznymi w trakcie obu wojen światowych. W robotniczym środowisku wśród szkół średnich dominowały zawodowe i techniczne. Wzrost liczby ludności i jej edukacyjnych aspiracji, a także idee świeckiej edukacji promowane przez „ludową” Polskę sprawiły, że postanowiono założyć kolejne szkoły. Tym bardziej, że władze Siemianowic, jak podaje „Dziennik Zachodni” postanowiły zlikwidować analfabetyzm w mieście do końca marca 1951 r.
Jedną z tych nowych placówek była Szkoła Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, którą otwarto we wrześniu 1949 r. przy ul Matejki 5. Jej organizator i pierwszy kierownik Henryk Marglewski zastąpiony został w 1954 r. przez Zofię Zielińską. Wtedy też nauczycielką została tu Wanda Tylcowa, która z naszym Liceum związana będzie przez następne ponad 3 dekady. W tej 7 letniej podstawówce z przedszkolem działało Koło PCK, ZHP, Koło Odbudowy Warszawy, zorganizowano salę gimnastyczną, bibliotekę, bufet, a młodzież dowożono specjalnym samochodem nawet z Dąbrówki Małej i Michałkowic.

W ówczesnym województwie stalinogrodzkim były wtedy tylko 34 szkoły 11 letnie (7 lat podstawówki i 4 liceum), dlatego postanowiono zorganizować 4 kolejne, w tym jedną w Siemianowicach. W takich oto okolicznościach w roku szkolnym 1956/1957 rozpoczęła działalność Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące TPD przy ulicy Matejki 5. W styczniu 1957 r. usunięto z nazwy patronat TPD, choć nadal niektórzy używali nazwy Liceum TPD. Patronat Jana Matejki nadano 31 X 1958 r. (oficjalna uroczystość odbyła się 8 XI), a obie placówki rozdzielono latem 1966 r. Stąd od 1 września 1966 r. funkcjonuje nazwa Liceum Ogólnokształcące nr 2 im. Jana Matejki w Siemianowicach Śl. Twórcą i pierwszym dyrektorem nowego „ogólniaka” był polonista, mgr Feliks Wajler.


Szkoła mieściła się początkowo w wybudowanym w 1931 r. z nieotynkowanej cegły (stąd krótko funkcjonujące określenie „czerwone liceum”) gmachu szkoły powszechnej . Mimo, że już wtedy nowocześnie wyposażony (dzwonki elektryczne, telefony, korytarzowe zegary) adaptacja sal zajęła całą jesień 1956 r. Przez cały wrzesień uczniowie uczęszczali na zajęcia do budynków sąsiednich szkół w godzinach popołudniowych, a nauczyciele, jak podaje szkolna kronika prowadzili „koczowniczy tryb życia” przemieszczając się z zegarkiem w ręku pomiędzy szkołami. Wiele prac wykonano w tzw. czynie społecznym, by 10-tą rocznicę szkoły uczcić wielkim remontem „na okoliczność” szkód górniczych. Kolejna dekada zakończyła się wielką przeprowadzką. Liceum otrzymało, jako nową siedzibę zmodernizowany gmach z 1958 r. na Osiedlu Tuwima przy ul. Leśnej 1. Ciężar adaptacji i zaszczyt inauguracji roku szkolnego 1976/77 w nowym budynku przypadł kolejnemu dyrektorowi, mgr Krystynie Halor. Zgodnie z tą niepisaną tradycją 30-lecie i 50-lecie „Matei” również okraszono generalnym liftingiem, by na 60-lecie oddać do użytku wyremontowane boisko. Od początku swego istnienia Liceum otwarte było na współpracę z innymi placówkami oświatowymi. W budynku przy ul. Matejki liceum funkcjonowało wspólnie z Przedszkolem, Szkołą Podstawową i Szkołą Przysposobienia Zawodowego. W gmachu przy Leśnej wiele lat współdziałano z Poradnią Wychowawczo – Zawodową i z Prywatnym Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych.

W 1956 r. zorganizowano 7 pracowni naukowych, w tym jedną z ekranem i zaciemnianymi oknami. W grudniu 1958 r. po usilnych prośbach młodzieży zakupiono „aparat telewizyjny”, a w maju następnego roku radiolę (zintegrowane radio z wzmacniaczem i gramofonem służące, jako radiowęzeł i pomoc w próbach występów). Salę gimnastyczną dobudowano w 1959 r., rok później boisko szkolne. W nowym budynku salę zlokalizowano na pierwszym piętrze, obok zorganizowano siłownię, natomiast boisko znalazło się w pięknym, jak na śląskie warunki, otoczeniu bytkowskiego lasku. W latach 80-tych istniała Izba Pamięci Narodowej (najcenniejszym eksponatem był beret spod Monte Cassino). Od początku funkcjonowała czytelnia naukowa i biblioteka, której zasób wzrósł w ciągu 60 lat z 6013 do niemal 10 000 woluminów.

Budynek przy Leśnej po epoce „zimnej wojny” odziedziczył tzw. „ukrycie zabezpieczające”, czyli schron. Stopniowy spadek poczucia zagrożenia atakiem jądrowym sprawiał, ze schron przeistaczał się w magazyn, pracownię fotograficzną, harcówkę, by współcześnie stać się w siedzibą teatru, pracownią medialną i rockową salą prób. W listopadzie 1978 r. zaczął działać radiowęzeł.

W 1992 r. otwarto pierwszą klasopracownię informatyczną . Rozrosła się ona z czasem do dwóch pracowni, sali multimedialnej i serwerowni. Legendą poszczególnych roczników stawali się „monterzy”, uczniowskie złote rączki, specjaliści od wszystkiego, wspomagający chętnie, zwłaszcza podczas lekcji szkolnego konserwatora, a potem też administratora sieci.
Tempo przemian cywilizacyjnych i politycznych ostatniego półwiecza sprawiło, że edukacja poddana była notorycznym reformom lub ich zapowiedziom. Dlatego wiele roczników uczniowskich uważało się za „ostatnich z …” lub „pierwszych, którzy…”. Aż do roku 2002 kandydaci byli przyjmowani do 4 letniego liceum na podstawie egzaminu wstępnego, którego zakres również podlegał zmianom. Najpierw do „Matei” przychodzili absolwenci VII-ej (od 1961 r. VIII-ej) klasy szkoły podstawowej, klasom licealnym nadawano numery VIII – XI (od 1967 r. I – IV). Pierwszymi klasami licealnymi były więc, VIII A (koedukacyjna z j. francuskim) oraz VIII B (żeńska z łaciną). W 1960 r. przeprowadzono pierwszy egzamin maturalny, a w 1969 r. po ogłoszonych zmianach, ostatnią „starą” maturę. Określenia „stara” i „nowa” matura pojawią się jeszcze kilka razy. W 1973 r. rozpoczęto realizację planu 10 letniej podstawówki, który jednak po 9 latach porzucono. „Mateja” zdecydowała się też na własny eksperyment powołując Szkołę Podstawową przy II LO dla uczniów klas VII i VIII (lata 1985 – 1990).
W takich warunkach pojawiła się młodzież wyżu demograficznego, która do Liceum dotarła wraz z nową reformą 1991 r. Oddała ona szkoły w ręce samorządu, wprowadziła wolny rynek podręczników i rozpoczęła nieustający eksperyment z egzaminem dojrzałości. Reforma strukturalna z 1999 r. dotarła do 3 letnich odtąd liceów w 2002 r. wraz z pierwszymi absolwentami gimnazjów, którzy w maju 2005 r. zdawali kolejną „nową maturę”. Obecnie Mateja funkcjonuje, jako Zespół Szkół Nr 3, wspólnie z Gimnazjum im. W. Korfantego, które wkrótce ulegnie jednak likwidacji. W związku z tym w 2019 r. w naszej szkole pojawią się absolwenci gimnazjów oraz podstawówek rozpoczynając jednocześnie naukę, jedni w 3 letnim (odchodzącym), drudzy w czteroletnim (powstającym) liceum.

Pełną wersję naszej historii możesz przeczytać tutaj, a wersję rocznikarską – tutaj.

Nasze produkcje

U nas zabawa trwa zawsze…

Kanał Youtube


… jednak gdy trzeba zdobyć wiedzę, do gry wchodzą Oni – nasi nauczyciele

Zmiana rozmiaru czcionki
Zmiana kolorów